تویوتا لندکروز چهار در

وقتی به انتخاب این خودرو فکر می‌کنید، اولین موضوعی که ذهن‌تان را درگیر می‌کند، انتخاب بین توان و بازدهی است. در نسخه‌های شش سیلندر ۴.۰ لیتری، با قدرتی در حدود ۲۴۰ اسب بخار روبرو هستید که شاید برای استفاده‌های روزمره کافی به نظر برسد. اما اگر به سراغ مدل هشت سیلندر ۴.۷ لیتری بروید، با یک بلوک حجیم طرف هستید که ماهیت خودرو را به کلی تغییر می‌دهد. این تفاوت در قلب تپنده، مرز بین یک خودروی معمولی و یک غول جاده‌ای را تعیین می‌کند که هر کدام طرفداران خاص خود را دارند.

تنوع در سیستم انتقال قدرت نیز یکی از آن دوراهی‌هایی است که باید برایش تصمیم بگیرید. برخی مدل‌ها از گیربکس ۵ دنده اتومات با قابلیت شیفت لاک بهره می‌برند که حس و حال سنتی‌تر و قابل‌کنترلی به شما می‌دهد، در حالی که در مدل‌های جدیدتر، شاهد استفاده از گیربکس‌های ۱۰ دنده اتومات هستیم. این تکنولوژی جدیدتر طبیعتاً در مسیرهای طولانی، رانندگی روان‌تری را به شما هدیه می‌دهد و تلاش می‌کند تا قدرت موتور را دقیق‌تر به چرخ‌ها منتقل کند.

تکنولوژی توربوشارژ هم وارد میدان شده است تا معادلات را عوض کند. در تیپ شش سیلندر ۳.۴ توربو که با نام VXR شناخته می‌شود، خروجی قدرت به ۴۰۹ اسب بخار می‌رسد که رقمی خیره‌کننده برای چنین بدنه‌ای محسوب می‌شود. این مدل برای کسانی است که از لندکروز چیزی فراتر از یک وسیله حمل‌ونقل می‌خواهند و به دنبال شتابی هستند که کمتر کسی انتظارش را از این ابعاد دارد. تفاوت عملکرد این تیپ با مدل‌های پایه آن‌قدر محسوس است که شاید در همان اولین رانندگی تکلیف‌تان روشن شود.

این خودرو برای کسی که به دنبال ابعاد بزرگ، قدرت پیشرانه بالا و اطمینان در طول سالیان طولانی است، ساخته شده است. اگر ترجیح می‌دهید خودرویی با ابعاد جمع‌وجورتر برانید یا مصرف سوخت اولویت اول شماست، احتمالاً با چالش‌های بزرگی در مواجهه با این شاسی‌بلند روبرو می‌شوید. این دستگاه برای کسانی طراحی شده که می‌خواهند با تکیه بر ۲۰۰ تا ۴۰۹ اسب بخار قدرت، از هر مانعی عبور کنند و سختی‌های مسیر برایشان اهمیتی نداشته باشد. در واقع، ابهت و پایداری در این سال‌ها حرف اول را در فلسفه ساخت این خودرو زده است و همچنان به عنوان یکی از اصلی‌ترین ویژگی‌های آن باقی مانده است.