تویوتا کمری

وقتی به سراغ این سدان می‌روید، اولین چیزی که با آن مواجه می‌شوید انتخاب بین نسخه‌های مختلف فنی است. مدل‌های پایه با پیشرانه‌های ۲.۰ لیتری در کنار مدل‌های ۲.۴ لیتری SE قرار می‌گیرند که در قدرت موتور با هم تفاوت دارند. محدوده توان خروجی این خودرو بین ۱۵۸ تا ۱۸۱ اسب بخار متغیر است که به شما اجازه می‌دهد بسته به اولویت‌تان برای شتاب‌گیری یا مصرف بهینه‌تر سوخت، یکی را انتخاب کنید.

تنوع در سیستم انتقال قدرت هم یکی از چالش‌های اصلی هنگام انتخاب است. بسته به تیپی که انتخاب می‌کنید، گیربکس ۶ دنده اتوماتیک، ۵ دنده اتوماتیک یا نمونه مدرن‌تر CVT با ۱۰ دنده مصنوعی در اختیار شماست. این تنوع در گیربکس یعنی رفتار خودرو در جاده کاملاً متفاوت خواهد بود؛ جایی که برخی مدل‌ها بر تکیه بر دنده‌های سنتی اصرار دارند و برخی دیگر به سمت تجربه‌ای نرم‌تر و مدرن‌تر با جعبه‌دنده‌های ضریب متغیر حرکت کرده‌اند.

تفاوت میان تیپ‌های GL، GLX و SE بیشتر از آنکه فقط در تزئینات ظاهری باشد، به فلسفه رانندگی شما برمی‌گردد. اگر به دنبال نسخه‌ای هستید که بر کاربری‌های معمول تمرکز دارد، تیپ‌های GL یا GLX پاسخگوی نیازهای شما هستند، اما اگر ترجیح می‌دهید کمی حس متفاوت‌تری از توان ۱۸۱ اسب بخاری در مدل‌های قوی‌تر بگیرید، تیپ SE برای شما طراحی شده است. این تفاوت در تیپ‌ها باعث می‌شود که خریدار همیشه بر سر دوراهی انتخاب بین سادگیِ استهلاک کمتر یا لذتِ بهره‌گیری از حداکثر توان پیشرانه قرار بگیرد.

این خودرو برای کسی که یک سدان خانوادگی با اصالت می‌خواهد و حوصله دردسرهای فنی مداوم را ندارد، گزینه منطقی به نظر می‌رسد. با این حال، اگر راننده‌ای هستید که هیجانِ خالص و شتاب‌گیری‌های آنی را از یک خودروی بنزینی طلب می‌کنید، شاید محدودیت توان ۱۵۸ تا ۱۸۱ اسب بخاری در برخی تیپ‌ها شما را راضی نکند. این ماشین برای همراهی در مسیرهای طولانی و استفاده‌های روزمره ساخته شده است، نه برای اینکه در پیست‌های مسابقه به چالش کشیده شود. در نهایت، ثبات در ماهیت سدان بودن و اتکا به بنزین در تمام بازه سال‌های تولید، نشان می‌دهد که هدف اصلی، آرامش در حرکت و پیش‌بینی‌پذیر بودن رفتار فنی بوده است.