پیکان وانت برای سالهای طولانی بخشی از چهرهٔ جادههای ایران بود. این خودرو که در بازهٔ سالهای ۱۳۴۸ تا ۱۳۹۳ تولید میشد، به عنوان یک وانت کاربردی برای جابهجایی بار در سبد محصولات قرار داشت و تکیهگاه بسیاری از کسبوکارهای کوچک محسوب میشد.
وقتی پشت فرمان این وانت مینشینید، با ساختار سادهای روبهرو هستید که طی دههها تغییر چندانی به خود ندید. قلب تپندهٔ این خودرو یک پیشرانه بنزینی است که ۸۶ اسب بخار قدرت تولید میکند. این نیرو توسط یک گیربکس ۴ دنده دستی به چرخها منتقل میشود که با استانداردهای رانندگی قدیمی همخوانی دارد و نباید انتظار عملکردی فراتر از یک وسیله حملونقل کاری را از آن داشته باشید.
خریداران هنگام انتخاب بین تیپهای مختلف، با یک دوراهی مشخص میان سوخترسانی مواجه میشوند. شما میتوانید بین مدلهای بنزینی خالص یا نسخه دوگانهسوز یکی را انتخاب کنید. این تصمیم مستقیماً به الگوی استفاده شما از خودرو برمیگردد؛ اگر اولویت شما هزینه سوخت در طول مسیرهای طولانی است، نسخه دوگانهسوز منطقیتر به نظر میرسد، اما مدل بنزینی ساختار فنی سادهتری را برای نگهداری پیش روی شما میگذارد.
این وانت مشخصاً برای کسانی ساخته شده که نیاز به وسیلهای برای حمل بار در محیطهای شهری یا بینشهری دارند و راحتی یا امکانات مدرن در اولویت آنها نیست. اگر کسبوکارتان نیاز به جابهجایی مداوم وسایل دارد و به دنبال خودرویی هستید که در تعمیر و دسترسی به قطعات پیچیدگی خاصی نداشته باشد، این وانت میتواند نیازتان را پوشش دهد. از سوی دیگر، کسانی که به دنبال سواری نرم، ارگونومی استاندارد یا سفرهای طولانی خانوادگی هستند، در این اتاق دو نفره با محدودیتهای زیادی مواجه میشوند.
دوام در ساختار کلی این وانت، موضوعی است که در طول دهههای تولیدش به آن شناخته میشود. هرچند از نظر قدرت ۸۶ اسب بخاری ممکن است در شیبهای تند یا هنگام بارگیری سنگین تحت فشار قرار بگیرد، اما همین سادگیِ گیربکس ۴ دنده و پیشرانه، باعث شده تا بسیاری از مالکان بتوانند سالها از آن استفاده کنند. این خودرو برای انجام کارهای سخت طراحی شده و نباید از آن توقعی فراتر از یک ابزار کاری برای جابهجایی ساده بار داشت.
