میتسوبیشی اوتلندر

وقتی به سراغ این کراس‌اور می‌روید، اولین چیزی که باید درباره‌اش تصمیم بگیرید، نیاز شما به سیستم چهارچرخ محرک است. نسخه‌های دو دیفرانسیل که در تیپ‌های ۳، ۴، ۵ و همچنین نسخه‌های H، M و P دیده می‌شوند، برای کسانی طراحی شده‌اند که ترجیح می‌دهند در مسیرهای لغزنده یا ناهموار با اطمینان بیشتری حرکت کنند. در مقابل، مدل‌های تک دیفرانسیل در تیپ‌های H، L، M و P قرار دارند که برای رانندگی معمولی شهری و جاده‌های کفی گزینه منطقی‌تری به نظر می‌رسند. این دوگانگی در انتخاب سیستم انتقال قدرت، در واقع اصلی‌ترین دوراهی شما در زمان بررسی این مدل است.

تفاوت فنی در بخش گیربکس نیز تجربه متفاوتی را رقم می‌زند. گیربکس‌های CVT که در این خودروها استفاده شده، در نسخه‌های به‌روزتر به حالت ۸ دنده مصنوعی مجهز شده‌اند تا گام‌های حرکتی خودرو نرم‌تر احساس شود. قدرت موتور این مدل بین ۱۷۰ تا ۲۱۲ اسب بخار متغیر است که نشان می‌دهد خروجی پیشرانه کاملاً به تیپ انتخابی شما بستگی دارد. اگر انتظارتان از یک خودرو، توان خروجی بالاتر برای شتاب‌گیری‌های سریع‌تر است، باید دقت کنید که نسخه انتخابی‌تان در کدام بازه قدرتی قرار می‌گیرد تا بعداً از عملکرد ماشین دلسرد نشوید.

این خودرو برای خانواده‌هایی که فضای یک کراس‌اور را می‌پسندند و به دنبال وسیله‌ای برای جابه‌جایی‌های روزمره یا سفرهای جاده‌ای هستند، گزینه مناسبی است. با این حال، اگر شما از آن دسته رانندگانی هستید که از سواری با گیربکس‌های اتوماتیک سنتی لذت می‌برید، ممکن است ماهیت گیربکس‌های CVT به کار رفته در این مدل، کمی برایتان متفاوت و حتی غیرمنتظره باشد. در واقع این ماشین بیش از آنکه بر هیجان رانندگی تمرکز داشته باشد، بر پایداری و راحتی در طول مسیر تأکید دارد.

در نهایت باید بدانید که تنوع تیپ‌ها در اینجا ممکن است کمی گیج‌کننده باشد. خریدار باید دقیقاً بداند که آیا به قابلیت‌های دو دیفرانسیل نیاز واقعی دارد یا خیر. اگر مسیرهای کوهستانی یا شرایط جوی سخت بخشی از زندگی شما نیست، پرداخت هزینه بیشتر برای سیستم‌های دو دیفرانسیل احتمالاً کمکی به بهبود کیفیت سواری‌تان نخواهد کرد. اما برای کسانی که به دنبال آرامش خاطر در شرایط مختلف جاده‌ای هستند، نسخه‌های مجهز به سیستم چهارچرخ محرک همراه با گیربکس‌های بهبودیافته، گزینه قابل تأملی هستند که می‌توانند سال‌ها در خدمت شما باقی بمانند.