این کراساوور جمعوجور، روایتی متفاوت از طراحیهای همیشگی تویوتاست که میان محصولات این برند، جایگاهی برای جلبتوجه در شهر دارد. اگر به دنبال ماشینی هستید که با ظاهر خاص خود از جریان معمول خیابان جدا شود، مدلهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ این خودرو نگاهی متفاوت به رانندگی روزمره دارد.
وقتی پشت فرمان مینشینید، با یک موتور ۱۱۶ اسب بخاری طرف هستید که وظیفه دارد جثه خودرو را در ترافیک و جاده به حرکت درآورد. سیستم انتقال قدرت در تمامی نسخهها از طریق گیربکس CVT انجام میشود که تمرکز اصلیاش بر انتقال نرم نیرو است. این ترکیب فنی، ادعای شتاب خیرهکننده ندارد، اما برای کسانی که به دنبال آرامش در رانندگی هستند و نمیخواهند درگیر تعویض دندههای مداوم شوند، انتخاب منطقی و بیدردسری به نظر میرسد.
بزرگترین دوراهی شما در انتخاب این ماشین، به سیستم انتقال نیرو برمیگردد. باید تصمیم بگیرید که آیا به سراغ مدل دیفرانسیل جلو بروید یا نسخه تمام چرخ محرک را ترجیح میدهید. اگر در اقلیمهایی زندگی میکنید که شرایط جادهای همیشه پایدار نیست، نسخه تمام چرخ محرک میتواند آرامش خاطر بیشتری در پیچها و مسیرهای لغزنده برایتان به همراه بیاورد. در مقابل، مدل دیفرانسیل جلو با ساختار سادهتر خود، پاسخگوی نیازهای روزمره و ترددهای شهری است و پیچیدگیهای فنی اضافه را در سیستم انتقال قدرت حذف میکند.
این خودرو برای کسی ساخته شده که ظاهر ماشین برایش به اندازه عملکرد اهمیت دارد. طراحی بدنه بهگونهای است که فضای داخل را به محیطی دنج و محصور تبدیل کرده و به همین خاطر، اگر اولویت شما فضایی دلباز و دید عالی به بیرون است، شاید با چیدمان داخلی این مدل کنار نیایید. در واقع، این محصول برای رانندهای مناسب است که بیش از آنکه به فکر ظرفیت حملونقل حداکثری باشد، به دنبال خودرویی است که در پارکینگ یا خیابان، امضای بصری خاص خود را داشته باشد و هویت متفاوتی را به نمایش بگذارد.
در طول دو سالی که این نسخه تولید شده، تغییرات بنیادی در ساختار فنی رخ نداده و ثبات در مشخصات موتور و گیربکس نشاندهنده مسیری است که تویوتا برای این محصول در نظر گرفته بود. شما با انتخاب هر کدام از این سالها، با یک پلتفرم یکسان روبرو هستید و تفاوتها بیشتر در سطح تجهیزات یا چیدمانهای انتقال نیرو خلاصه میشود. این ثبات باعث میشود که درک شما از تواناییهای حرکتی ماشین با انتخاب هر مدل ۲۰۱۷ یا ۲۰۱۸، کاملاً مشابه و پیشبینیپذیر باقی بماند.
