کیا ریو بین سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۱ در ایران مونتاژ شد و به‌عنوان یک خودروی جمع‌وجور، هدفش جابه‌جایی بی‌دردسر در شهر بود. این خودرو با تکیه بر سادگی و کارایی، توانست جایگاه خود را در میان سدان‌های اقتصادی پیدا کند و به گزینه‌ای برای کسانی تبدیل شود که از ماشین، توقعی جز رسیدن به مقصد نداشتند.
قلب تپنده این سدان در تمام سال‌های تولید یکسان باقی مانده است. پیشرانه‌ای که ۹۸ اسب بخار قدرت تولید می‌کند، برای وزن خودرو کافی به نظر می‌رسد و در ترافیک‌های روزمره، شتاب معقولی را به شما هدیه می‌دهد. این عدد شاید در نگاه اول چندان هیجان‌انگیز نباشد، اما ماهیت اقتصادی ماشین را نشان می‌دهد که قرار نیست شما را به یک راننده مسابقه‌ای تبدیل کند.
تفاوت اصلی در تجربه رانندگی به انتخاب جعبه‌دنده برمی‌گردد. خریداران باید بین مدل ۵ دنده دستی و ۴ دنده اتوماتیک یکی را انتخاب کنند. اگر اهل رانندگی درگیرانه‌تر هستید و می‌خواهید تسلط کامل‌تری بر دور موتور داشته باشید، نسخه دستی انتخاب هوشمندانه‌ای است. در مقابل، مدل اتوماتیک با راحتی بیشتر در مسیرهای شلوغ شهری، آرامش بیشتری را برای راننده به همراه می‌آورد و خستگی ناشی از ترافیک را به حداقل می‌رساند.
این خودرو برای کسانی ساخته شده که به دنبال استهلاک پایین و سادگی در نگهداری هستند. اگر مسیرهای روزمره شما طولانی است و راحتی در تعویض دنده برایتان اولویت دارد، مدل اتوماتیک پاسخگوی نیاز شماست. اما اگر به دنبال لذت بردن از تعویض دنده‌ها و کاهش هزینه‌های احتمالی تعمیر گیربکس هستید، نسخه دستی همراه وفادارتری خواهد بود. انتخاب بین این دو، در واقع انتخاب بین راحتی مطلق در ترافیک و ارتباط مستقیم‌تر با توان موتور است.
کسانی که انتظار یک خودروی پرشتاب با قابلیت‌های فنی پیچیده را دارند، احتمالا از این سدان ناامید خواهند شد. این خودرو ادعایی برای جاده‌های کوهستانی یا شتاب‌گیری‌های سریع ندارد. برای رانندگانی که اولویت‌شان عملکرد اقتصادی و استفاده شهری است، این ماشین ابزاری کارآمد محسوب می‌شود که در بازه زمانی تولیدش، نیازهای پایه یک خانواده کوچک را به خوبی پاسخ می‌داد.
